Współczucie dla zabójczyni, milczenie o ofiarach? Głos w sprawie procesu Lindsay Clancy
± Proces Lindsay Clancy, odbywający się obecnie w USA, poruszył społeczność amerykańską, jak i cały świat. Rodzaj zbrodni, jej zaplanowanie i przeprowadzenie na własnych dzieciach jest przerażającym świadectwem tego, do jakiej brutalności i bezwzględności zdolny jest człowiek. Jednak od samego morderstwa chyba bardziej szokujący jest spontaniczny ruch kobiet deklarujących solidarność z oskarżoną. W trakcie procesu sądowego setki osób, w przeważającej mierze kobiet, ubranych w różowe koszulki, stały pod sądem, chcąc sądem. Chciały w ten sposób wyrazić swoje współczucie wobec oskarżonej o morderstwo trojga swoich dzieci, wskazując na jej problemy hormonalne i psychiczne.
± Jednocześnie rodzic, najczęściej matka, mający problem, przecież nie z własnej winy, z poradzeniem sobie w zupełnie nowej rzeczywistości (niezależnie od tego, czy jest to pierwsze dziecko, czy kolejne), może w rezultacie stać się źródłem niebezpieczeństwa dla własnego potomstwa, zamiast być naturalnym żywicielem i obrońcą.
± Zabicie własnych dzieci jest najwyraźniejszym świadectwem tego, w jak beznadziejnym miejscu w swoim życiu znalazła się oskarżona i jak bardzo potrzebuje ona nawrócenia, aby prawdziwie zobaczyć skalę swojej zbrodni w świetle Bożej nauki i móc zapłakać nad nią. A my uczciwie musimy pamiętać, że nie ma człowieka, który by nie czynił zła, gdyż, jak pisze Apostoł Paweł za psalmistą: „nie ma rozumnego, nie ma, kto by szukał Boga. Wszyscy zboczyli z drogi, zarazem się zepsuli, nie ma takiego, co dobrze czyni, zgoła ani jednego” (Rz 3,11n). Następnie Apostoł wskazuje na skłonność człowieka do złych uczynków: „Nie czynię bowiem dobra, którego chcę, ale czynię to zło, którego nie chcę. Jeżeli zaś czynię to, czego nie chcę, już nie ja to czynię, ale grzech, który we mnie mieszka” (Rz 7,19n).
− Wszyscy zboczyli z drogi, zarazem się zepsuli, nie ma takiego, co dobrze czyni, zgoła ani jednego” (Rz 3,11n). Następnie Apostoł wskazuje na konieczną skłonność człowieka do złych uczynków: „Nie czynię bowiem dobra, którego chcę, ale czynię to zło, którego nie chcę. Jeżeli zaś czynię to, czego nie chcę, już nie ja to czynię, ale grzech, który we mnie mieszka” (Rz 7,19n).