±Ukraina z kolei odziedziczyła fabrykę w Charkowie, produkującą czołgi T-64 i T-80. Na ich podstawie powstały zmodernizowane wozy: T-64 BM Bułat oraz T-84, który był przede wszystkim ofertą eksportową. Wozy t, podobnie jak polskie Twarde, trafiły także do Azji Południowo Wschodniej — Południowo-Wschodniej – tym razem do Tajlandii w liczbie 49 sztuk, udało się także sprzedać do Pakistanu dużą partię wozów T-80 UD — – aż 320 sztuk, z czego część pochodziła z zapasów wojskowych, a część była fabrycznie nowa.
±Jednak sukcesy były tylko częściowe. Przemysł ukraiński, podobnie jak polski, znajdował się w sytuacji utraty tradycyjnych rynków zbytu, rozluźnienia lub zerwania powiązań kooperacyjnych, braku kapitału. Stąd też dawna potęga transportowców od Antonowa bardzo szybko się skurczyła. Opracowywano nowe projekty samolotów, wojskowych i cywilnych jak An-70 An-70, An-140, An-148, ale ich produkcja albo nie ruszyła, albo niewielkie ich serie nabywali specyficzni odbiorcy jak Rosja czy Iran.
±Dostawy uzbrojenia z Zachodu tuż przed pełnoskalową inwazją, a także na jej początku, ograniczone były do broni lekkiej. Były wśród nich wspomniane już Javeliny. Javeliny, brytyjsko-szwedzkie granatniki przeciwpancerne NLAW, czy polskie przeciwlotnicze rakiety Piorun.
±Podobnie zróżnicowany jest arsenał pancerny. Oprócz przedwojennych typów sprzętu, sprzętu Ukraina walczy pojazdami pochodzenia wschodniego, ale otrzymanymi od państw sojuszniczych.
±Dostawy bojowych wozów piechoty czy transporterów opancerzonych również obejmowały sprzęt z czasów Układu Warszawskiego, ale też zachodni. Przykładowo Amerykanie przekazali dużą partię — – ponad 300 wozów M2 Bradley, Holandia podobną liczbę YPR-765, liczne są także popularne niegdyś na zachodzie transportery M113 – a jedna z ukraińskich form firm opracowała pojazd na nim wzorowany.