Tadeusz Piotrowski (1940-1986) – wspomnienie

± „To Tadeusz załatwił Jurkowi udział w tej wyprawie” – wspomina Danuta Piotrowska. „Jurek już był w tym medialnie rozkręconym sporze z Messnerem i nie miał jeszcze K2 na swojej liście ośmiotysięczników. I wtedy Tadeusz, żeby pomóc Jurkowi, zaproponował mu, żeby wziął udział w tej wyprawie. Oczywiście Jurek się zgodził. Pojechali razem”.Po wyprawie Kukuczka proponował, żeby wytyczona droga nosiła nazwę „Droga Piotrowskiego”, ale nie było takiego zwyczaju, żeby drogi nazywać nazwiskami tych, co zginęli. razem”.

+ Po wyprawie Kukuczka proponował, żeby wytyczona droga nosiła nazwę „Droga Piotrowskiego”, ale nie było takiego zwyczaju, żeby drogi nazywać nazwiskami tych, co zginęli.

± Niestety nie udało mu się tych egzaminów zaliczyć zaliczyć, wówczas stwierdził, że jeżeli nie może pływać jako marynarz, no to będzie pływał pod pokładem jako mechanik i w tym celu zdał egzaminy na wydział mechaniczny Politechniki Szczecińskiej. To wtedy poznał również ludzi, którzy jeździli w Tatry razem ze Szczecińskim Klubem Wysokogórskim. Spodobało mu się to. Poznał swojego przyszłego partnera górskiego, Zdzisława Prusisza. Okazało się, że te studia na wydziale mechanicznym przeszkadzają mu w wyjazdach w Tatry. Obaj przenieśli się na … Wydział Ekonomiczny. Swobodne wyjazdy górskie stanęły otworem. Tadeusz zdobywał wiedzę i doświadczenie, już wkrótce został zauważony. Na przełomie lat 60. i 70. zyskał opinię wybitnego wspinacza o niezwykłych możliwościach i legendarnej odporności, z czasem specjalizującego się we wspinaczce zimowej i wspinaczce w górach najwyższych. Należał do ścisłej polskiej czołówki alpinistycznej, a kilka z jego osiągnięć zapisało się na trwałe w historii alpinizmu światowego.