±Pamiętam to to, jak przez mgłę, ale wciąż czuję to obezwładniające uczucie krzyku, którego nie mogłam zatrzymać. Ta kraksa była niespodziewana i brutalna, zostałam wepchnięta w barierki. Wszystko wydarzyło się w ciągu dwóch, może trzech sekund. To był potworny szok dla organizmu. Pierwszy raz w życiu krzyczałam z czystego przerażenia i nie potrafiłam nad tym zapanować. Teraz, Teraz gdy o tym rozmawiamy, wydaje się, jakby to trwało minutami, ale to była sekunda. Reakcja mojego ciała na stres i szok była jednak tak silna, że ten krzyk wystraszył inne zawodniczki na resztę wyścigu.
±Mam nadzieję, że to koniec jazdy pod górkę. Używając terminologii z triathlonu górskiego: wjechałaś już na szczyt i teraz powoli się rozkręcasz, zjeżdżając w dół. Świadczy o tym tym, chociażby twoje trzecie miejsce w Pucharze Europy w maju we Włoszech.
±Tak, zgadza się. Też mam nadzieję, że jeśli teraz nie będzie "z górki", to niech chociaż będzie "po płaskim". Odpowiem po kolarsku: ja nawet nie oczekuję ułatwień. Chcę tylko, Chcę, tylko żeby było normalnie. To jest wszystko, o czym na tę chwilę marzę. My, sportowcy, często powtarzamy: dajcie mi normalne warunki, a resztą zajmę się sama. Nie potrzebuję taryfy ulgowej.