±Śnieżnobiały Biały kitel lekarza, jego zadbane dłonie. Na sekundę rozluźniłam ramiona, ale myśli zaraz popłynęły swoim rytmem. Ponoszę konsekwencje swoich decyzji. Jakże miałam powiedzieć temu miłemu doktorowi, i to po niemiecku, że człowiek nie powinien się skarżyć, tylko robić swoje? Ojciec powtarzał nam to za każdym razem, jak ludzi ratował, setki metrów pod ziemią. A zjechał tam pierwszy raz jako szesnastolatek. Czy jego ktoś pytał o stres?
±Jak raz wrzuciłam brudną watę do pieca w kuchni, matka krzyknęła, żebym ją szybko wyjęła, zanim ojciec zobaczy. „Obrzydliwe” – wycedziła. Im była starsza, tym mniej panowała nad emocjami. Razem z młodszymi braćmi – była było nas czworo – doprowadziliśmy doprowadzaliśmy ją do szału. Zrobiłam coś nie tak, to dostawałam w twarz. Tylko ja. Wystarczyło, że wzruszyłam ramionami, a to był mój jedyny akt buntu. Pyskować się bałam.
±I to jest nadzieja. Obserwuję dziewczyny bardzo silne, świadome własnego ciała. Pytanie, czy wejdą w dialog z medycyną z przekonaniem, że mają prawo do pomocy, pomocy i czy medycyna będzie chciała im wierzyć.