±Według ustaleń NIK w dziewięciu szpitalach lekarze pełnili nieprzerwane dyżury dłuższe niż 24 godziny. Rekord odnotowano w szpitalu powiatowym w Sulęcinie, gdzie lekarz pracował bez przerwy przez 144 godziny. Podobna sytuacja dotyczyła lekarza pogotowia ratunkowego w Radomiu. Przeciążenie objęło również ratowników medycznych – w Szczecinie jeden z nich przepracował 456 godzin w ciągu miesiąca, czyli średnio ponad 15 godzin dziennie. W siedmiu innych przypadkach było to 120 godzin.
±NIK wskazuje, że tak długie dyżury były możliwe dzięki zatrudnianiu personelu na podstawie umów cywilnoprawnych, które nie podlegają ograniczeniom czasu pracy obowiązującym przy umowach o pracę.
+Przeciążenie objęło również ratowników medycznych – w Szczecinie jeden z nich przepracował 456 godzin w ciągu miesiąca, czyli średnio ponad 15 godzin dziennie.
+Największe braki kadrowe dotyczyły lekarzy w specjalistycznych zespołach ratownictwa medycznego (ZRM „S”). Kontrola wykazała, że dwóch z pięciu dysponentów pogotowia nie zapewniło pełnej obsady lekarskiej podczas 25 proc. zaplanowanych dyżurów.
+W Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego w Szczecinie w latach 2023–2025 (do 31 marca) zespoły ZRM „S” udzielały świadczeń bez lekarza systemu przez łącznie 29,1 proc. czasu pracy.
+Kierownictwo pogotowia tłumaczyło, że ratownicy i lekarze podczas dyżurów nie wykonują zadań bez przerwy — między wyjazdami mają czas na odpoczynek i regenerację.
+Wskazywano również, że niektórzy członkowie zespołów ratownictwa medycznego świadomie i dobrowolnie pracowali ponad 24 godziny bez przerwy, często na własną prośbę. Tłumaczyli to dużą odległością między miejscem zamieszkania a bazą ZRM — krótsze dyżury miały być dla nich nieopłacalne.
+NIK pozytywnie oceniła natomiast wyposażenie systemu ratownictwa medycznego w sprzęt i aparaturę. Ambulanse, śmigłowce ratunkowe oraz szpitalne oddziały ratunkowe dysponowały wymaganym wyposażeniem medycznym.
+Kontrola wykazała również, że SOR-y zapewniały pacjentom dostęp do niezbędnej diagnostyki, w tym badań obrazowych — takich jak USG, RTG, tomografia komputerowa i rezonans magnetyczny — a także do badań laboratoryjnych.