Ważą się losy reformy opieki psychiatrycznej. Eksperci biją na alarm
± 24 czerwca 2026 r. roku na stronie Rządowego Centrum Legislacji ukazał się „Projekt rozporządzenia Ministra Zdrowia zmieniający rozporządzenie w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu opieki psychiatrycznej i leczenia uzależnień”.
± „Patrząc dziś wstecz z perspektywy niemal ośmiu lat realizacji pilotażu widać, że wyciąganie systemowych wniosków z udanego startu reformy (do połowy 2021 r.) roku) stanowiło dla władzy publicznej zdecydowaną trudność i wzbudziło opór”.
± To cytat ze wstępu do opublikowanego pod koniec maja 2026 r. roku Raportu „Przełom w opiece psychiatrycznej w Polsce: Centra Zdrowia Psychicznego w latach 2018-2025” autorstwa Marka Balickiego, Andrzeja Cechnickiego i Jacka Wciórki.
± „Od 2022 r. roku rozpoczęto proces jej wygaszania, m.in. poprzez: kwestionowanie założeń, tendencyjny opis i interpretację wyników, forsowanie niezasadnych odstępstw od modelu, jałową, nieprzejrzystą i nieskuteczną działalność kolejnych komisji czy podjęcie skokowego zwiększenia liczby CZP bez odpowiednio przygotowanych reguł i standardów ich funkcjonowania” – czytamy dalej w dokumencie.
± „Przekroczenie 5 proc. już umożliwiłoby, przy obecnej stawce na mieszkańca, wprowadzenie centrów zdrowia psychicznego na obszarze całego kraju. Tymczasem ministerstwo chce tu jeszcze zaoszczędzić, czyli utrzymać finansowanie opieki psychiatrycznej na poziomie 4,5 proc. proc., a może nawet niższym” – alarmował Balicki.
± „Rozporządzenie wprowadzić jest łatwo. Dużo trudniej go je potem zmienić” – mówi OKO.press wspomniany już tu prof. Andrzej Cechnicki z Katedry Psychiatrii UJ Collegium Medicum, przewodniczący Porozumienia na rzecz Narodowego Programu Zdrowia Psychicznego.
± 3 lipca 2026 r. prof. Cechnicki w imieniu Porozumienia na rzecz NPZP wysłał do Urzędu Marszałkowskiego Województwa Małopolskiego pismo zawierające liczne uwagi do omawianego projektu rozporządzenia ministerstwa.
± Do pojęć tych należą np. ‘dostęp’ »dostęp« czy ‘formalna »formalna jakość procesu leczenia’. leczenia«. [W przypadku tego drugiego pojęcia] nie wiadomo, czy chodzi o kompletność dokumentacji, zgodność z procedurami NFZ, standardy jakości czy obowiązki administracyjne”.
± Czy w obecnej sytuacji budżetowej, gdy w tym roku w kasie NFZ brakuje 23 mld zł, kosztowne rozszerzenie pilotażu na całą Polskę jest w ogóle możliwe? – pytałem w marcu 2026 r. roku lek. Sebastiana Goncarza, uczestnika zespołu, który przygotował Końcowy Raport ds. zmian systemowych w centrach zdrowia psychicznego. W tym czasie nie wiadomo było jeszcze, w jakim kierunku pójdą plany ministerstwa.
± 22 lipca 2026 r. odbyła się już dziesiąta Akcja Poparcia: TAK dla Centrów Zdrowia Psychicznego. Tym razem pod Ministerstwem Finansów.
± Spotkanie zorganizowane było przez osoby z doświadczeniem kryzysu psychicznego, którzy które zabiegają o to, by wsparcie w kryzysie było dostępne szybko, dostosowane do potrzeb i obejmowało pacjenta i jego bliskich.
± Pacjenci żądali m.in. utworzenia Krajowego Ośrodka ds. Zdrowia Psychicznego Psychicznego, koordynującego reformę systemu w zakresie psychiatrii dla dorosłych, dzieci i współpracy międzysektorowej.
± Również 22 lipca 2026 r. w sprawie ministerialnego projektu rozporządzenia wypowiedziała się Grupa Robocza Kongresu Zdrowia Psychicznego i Porozumienia na rzecz realizacji Narodowego Programu Ochrony Zdrowia Psychicznego.
± Grupa Robocza jednogłośnie negatywnie opiniuje projekt rozporządzenia Ministra Zdrowia zmieniający rozporządzenie w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu opieki psychiatrycznej i leczenia uzależnień z dnia 22 czerwca 2026 r. roku. Skala uchybień formalnych i merytorycznych oraz wadliwie określony cel projektu są tak poważne, że nie jest możliwe usunięcie wad projektu poprzez zgłoszenie pojedynczych uwag do poszczególnych przepisów.