Multimedaliści. Polacy na czele klasyfikacji medalowej Ligi Narodów

± Zaczęło się od sensacyjnego medalu wywalczonego przez drugi „garnitur” "garnitur" reprezentacji Polski w 2019 roku r. w Chicago. Skończyło ubiegłorocznym złotem w Ningbo. Tomasz Fornal jako jedyny przyłożył rękę do wszystkich sześciu medali Ligi Narodów wywalczonych przez Biało-Czerwonych. A ponieważ żadna inna drużyna nie wywalczyła w tych rozgrywkach tak wielu krążków jak Polska (druga w klasyfikacji medalowej Francja ma cztery medale VNL), 28-letni przyjmujący jest ewenementem na skalę światową. A w weekend może jeszcze bardziej wyśrubować imponujący rekord.

± Fornal miał wówczas 21 lat i nawet w tamtym eksperymentalnym zespole nie był pierwszoplanową postacią. Szóstkowymi przyjmującymi stali się wówczas rówieśnik Fornala Bartosz Kwolek i trzy lata starszy Bartosz Bednorz. Bohater tego tekstu w żadnym z czterech spotkań nie wszedł na boisko choćby na jedną piłkę, ale medal oczywiście dostał. Dzięki temu ma teraz o jeden krążek więcej od rówieśnika Jakuba Kochanowskiego i rok starszego Kamila Semeniuka. „Kochan” "Kochan" już wtedy był podstawowym graczem kadry i przez Vitala Heynena został odesłany razem z innymi liderami na zgrupowanie do Zakopanego. Z kolei talent Semeniuka wówczas jeszcze się nie ujawnił. „Semen” "Semen" w reprezentacji Polski zadebiutował w 2021 roku, r., sięgając z drużyną po srebro VNL. Turniej rozegrano wówczas w zamkniętej bańce w Rimini, bo był to rok popandemiczny. Ani Fornal, ani Semeniuk we Włoszech nie odgrywali jeszcze w zespole narodowym głównych ról, a liderami byli Michał Kubiak i Wilfredo Leon. Fornal wystąpił we Włoszech w 6 z 17 meczów, zdobył 45 punktów i zbierał dobre recenzje. – — Tomek świetnie pracuje na treningach, nie zawiódł mnie w żadnym spotkaniu. Ale na igrzyska do Tokio nie poleci. Musi poczekać na swoją szansę – — mówił wówczas Heynen.

± Wreszcie się doczekał. Kiedy w 2024 roku r. Biało-Czerwoni sięgali po brąz Ligi Narodów w Łodzi, Fornal był już filarem zespołu i rozpoczynał mecze u boku Leona. Grał znakomicie, trafił zresztą, jako jedyny z naszych graczy, do drużyny marzeń. I być może powtórzyłby ten wyczyn także rok później w Ningbo, ale tym razem w grze przeszkodziła mu kontuzja. W drugim secie półfinału z Brazylią (3:0) skręcił staw skokowy. Choć łatwo się nie poddał i dograł mecz do końca, to w finale z Włochami już nie wystąpił. – — Kiedy obejrzałem powtórki, sam się zdziwiłem, że byłem w stanie wrócić jeszcze do gry w starciu z Canarinhos. Kontuzja była poważna – — mówił potem Fornal, uważany za jednego z najbardziej wszechstronnych skrzydłowych świata. Nie tylko znakomicie potrafi atakować i zagrywać, ale świetnie przyjmuje zagrywki, popisuje się fantastycznymi obronami i potrafi się odnaleźć przy piłkach sytuacyjnych. Po prostu gracz kompletny. Na miejsce w szóstce musiał trochę poczekać, bo konkurencja na tej pozycji w reprezentacji Polski jest bardzo silna.

± Tomasz Fornal - złoto (2023, 2025), srebro (2021), brąz (2019, 2022, 2024)

± Bartosz Bednorz - złoto (2023, 2025), srebro (2021), brąz (2019, 2022)

± Marcin Janusz - złoto (2023), srebro (2021) brąz (2019, 2022, 2024)

± Łukasz Kaczmarek - złoto (2023), srebro (2021), brąz (2019, 2022, 2024)

± Jakub Kochanowski - złoto (2023, 2025), srebro (2021), brąz (2022, 2024)

± Jakub Popiwczak - złoto (2023, 2025), brąz (2019, 2022, 2024)

± Kamil Semeniuk - złoto (2023, 2025), srebro (2021), brąz (2022, 2024)

± Mateusz Bieniek - złoto (2023), srebro (2021), brąz (2022, 2024)

± Norbert Huber - złoto (2023), srebro (2021), brąz (2019, 2024)

± Bartosz Kurek - Złoto (2023), srebro (2021), brąz (2022, 2024)

± Wilfredo Leon - złoto (2023, 2025), srebro (2021), brąz (2024)

± Grzegorz Łomacz - złoto (2023), srebro (2021), brąz (2022, 2024)

± Aleksander Śliwka - złoto (2023), srebro (2021), brąz (2022, 2024)

± Paweł Zatorski - złoto (2023), srebro (2021), brąz (2022, 2024)