Jakub Dymek o prawicy pobudki i prawicy drzemki. Czyli o co chodzi po rozłamie w PiS? [OPINIA]

± Zanim jednak powiem, co moim zdaniem ukrywa się za tymi hasłami, powiem powiem, kto i po co w piątek na “grilla „grilla u Morawieckiego” przyjechał. Wbrew pozorom - – różni ludzie i o różnych celach.

± Gdyby ludzie z biznesu, samorządu czy organizacji społecznych nie wierzyli, że Rozwój ma cokolwiek do zaoferowania, to by tam nie przyszli. Ale byli i sympatycy “PiS-u „PiS-u prezesa” na przeszpiegach czy klubów Gazety Polskiej Klubów „Gazety Polskiej” oraz struktur terenowych, którzy przyszli zmierzyć temperaturę i dyskretnie się rozeznać. Wypada krzyczeć “Mateusz, Mateusz!” „Mateusz, Mateusz!”, czy nie wypada?

± Byli po godzinach pracy przedstawiciele pół tuzina prawicowych redakcji, którzy z największą konsekwencją udawali najbardziej wobec wszystkiego obojętnych i zdystansowanych. Wreszcie byli wszyscy ci, którzy po prostu przyszli posłuchać Garriego Kasparowa, gen. Andrzejczaka, Jana Rokity, Marcina Giełzaka, Kacpra Kity, Pauliny Matysiak, Krzysztofa Mazura i samego Mateusza Morawieckiego. I zjeść (pyszną!) kiełbaskę albo pierogi z gęsiną. Czy założycielski cel ściągnięcia ludzi bardziej różnorodnych i o polowe połowę młodszych niż średnia wieku wyborcy PiS się udał? Słowem: tak.

± I tu dopiero na prawicy robi się ciekawie po podziale. Wystarczy tylko przyłożyć ucho. Premier Morawiecki zaczyna ostatnio każde wystąpienie od kilku faktów. “W – W ogóle nie jesteśmy w salonie największych gospodarczych potęg, tylko za progiem i musimy się tam dosłownie wedrzeć, bo nikt po dobroci nas nie wpuści” - wpuści – mówi. – “Polska Polska jest w G20 tylko pod względem nominalnego PKB, a nie innych miar rozwoju.

± Gdzie nasz majątek, współczynnik innowacji, wydatki na badania i rozwój, wyrwanie się z modelu rozwoju zależnego? Nie jesteśmy u celu, przeciwnie przeciwnie, dopiero musimy zbudować bardziej zaawansowany przemysł, nie być biorcą cudzych rozwiązań. Do tego trzeba inwestycji, solidnego budżetu, walki z rajami podatkowymi, polskiego kapitału, własnej polityki przemysłowej i migracyjnej oraz świadomego działania w realiach zaostrzającej się konkurencji na protekcjonizm. Słowem, możemy jeszcze sporo osiągnąć, ale nie możemy tego przespać”, przespać, dlatego: POBUDKA.

± Po drugiej stronie jest jednak prawica drzemki. Sławomir Mentzen, Przemysław Czarnek, a moim zdaniem - – choć oczywiście zgromadzeni w stowarzyszeniu Rozwój+ Rozwój Plus nie mogą tego powiedzieć - – prezydent Karol Nawrocki również. Oni na różne sposoby usypiają Polaków. Nic nie trzeba robić, a już na pewno nie płacić podatki, inwestować i prowadzić świadomą politykę przemysłową czy w ogóle jakąś suwerenną politykę.

± Trzeba się wyluzować, rozpalić grill albo usnąć bezpiecznie w ramionach pana prezydenta i niczym się nie martwic. martwić. OZE-SROZE, w Unii będziemy albo nie, ważne, żeby nikt niczego od nas nie chciał, do niczego nie zmuszał, nie wzywał do żadnych wyrzeczeń w imię czegokolwiek. Po co płacić podatki albo uszczelniać budżet? Niemcy nam zapłacą reparacje albo mafie VAT-owskie oddadzą miliardy, które schowały pod krzakiem.

± Nic złego nie może nas spotkać, bo czuwa nad nami Ameryka. Migranci będą pracować na nas (wersja Czarnka) albo (wersja Mentzena) Ukraińcy po tym, jak się im zabierze socjał 500+ i dostęp do lekarza lekarza, potroją wysiłki na polskim rynku pracy.

± Polityki zagranicznej i własnych zbrojeń tez też lepiej nie robić, bo każda złotówka wydana nie w USA może rozgniewać pana prezydenta Trumpa. Także spij śpij Polaku, drzem sobie dalej, dobrobyt zrobi się sam, jak tylko przestaniemy płacić podatki, w szczególności te zielone, a zmuszeni przez Trumpa albo silnymi rękami Karola Nawrockiego gnuśni zachodni Europejczycy zaczną płacić w końcu na nas i za nas.

± Żyjemy w dobie vibes-based-politics. Czyli: polityce uczućka czu czy wajbu - – niech komentatorzy sami powiedzą powiedzą, jak najlepiej to spolszczyć. Emocje, przede wszystkim te odnoszące się do naszej indywidualnej wygody, konsumpcji i psychologicznego komfortu, dominują nad treścią polityki. Jak niemowlaki przyklejone do IPad iPada oglądamy polityczny slop slop, by się “ululać” „ululać” i otępić. To coś innego niż zagrożenie populizmem czy demagogia. Demagog czy populista też czasami mówi niewygodne prawdy. Polityk czasów wajbu już nie mówi nic poważnego, tylko bawi i uspokaja, łącząc w sobie role figury ojcowskiej, internetowego komika, influencera i terapeuty.

± Nieważne, kto ma rozwiązania lepsze albo bardziej spójne. Ważne jest to, dzięki któremu JA - – dziś zawsze chodzi o jakieś “ja” - „ja” – się dobrze czuje. Jak jakiś polityk mówi o wyzwaniach i wysiłku, to JA sie się nie czuje dobrze. Ale jak mówi ze mówi, że jest wesoło, wszystko będzie dobrze i najważniejsza jest dobre samopoczucie, to fajnie.

± Przecież wszystko jest winą innych - – Ukraińców, Niemców, UE, ETS, ZUS, Zełeńskiego, WHO, TVN i innych - – a ja zawsze wszystko robię dobrze. Żadne moje nieszczęście nie jest moją indywidualną winą, bo za każde odpowiada ktoś z listy powyżej. A zatem nie ma niczego, co warto zrobić dla rozwoju Polski czy poprawy własnego losu - – poza rytualnym wskazaniem palcem na winnych. To także rezultat “przeterapeutyzowania” „przeterapeutyzowania” świata. I dziś w jeszcze większym niż kiedyś lewice stopniu, model polityki jako terapii przeżera prawice. prawicę.

± Chcemy od polityków słuchać, że zasłużyliśmy na wszystko, co dobre, i jeszcze trochę. W tym świecie przesiąkniętym językiem terapeutycznym polityka także służy za pewną formę kolektywnej terapii. Mówi nam coraz częściej: "jesteś „jesteś w porządku, z tobą wszystko jest ok, masz prawo czuć się, kim chcesz, robić robić, co chcesz, konsumować konsumować, co chcesz, ty wiesz, co jest dla ciebie dobre, zadbaj o siebie". siebie”. I nikt nie ma prawa od ciebie nic wymagać.

± W ostatnim wieczornym panelu spotkali się na scenie Jan-Maria Jan Rokita, gen. Rajmund Andrzejczak i Mateusz Morawiecki. Wszyscy proponowali różne wymiary pobudki. Rokita mówił, że wyczerpały się dwie dostępne Polsce drogi rozwoju - – liberalno-rynkowa i interwencjonistyczna.

± To umyka - – twierdził Rokita - – w dobie łatwego podburzania na migrantów, dekadencji wobec Zachodu, relatywizowania rosyjskiego zagrożenia i naszych narodowych interesów. Rokita mówił o nieodzowności Ukrainy w naszej polityce i nie uleganiu nieuleganiu nacjonalistycznej emocji w imię większego dobra - – co już, zauważyłbym, jest formą pewnego wyrzeczenia czy kompromisu z rzeczywistością.

± Do warstwy idei i strategii, mówił z kolei Morawiecki, trzeba dołożyć zdolny to sfinansować system fiskalny. Słowem zdrowe finanse publiczne i bazę kapitałową pod rozwój. Do tego trzeba również szybkich działań, reform i redukcji deficytu. Możemy snuć różne wizje polskiej potęgi, ale żadna nie będzie kompletna bez zdrowych fundamentów gospodarczych, mówił. Świadom, jak sądzę, lekcji utraty niepodległości wynikającej z miedzy innymi m.in. gospodarczego niedorozwoju i zapóźnień w naszej historii.

± Nie trzeba wielce się natężyć, żeby wyczytać z tych wystąpień trzy komplementarne warstwy, które jednak składają się na jedną i spójną wiadomość - – trzeba się obudzić. Czasy nie będą łatwiejsze. Tyle tylko, że to jest dokładnie przeciwny komunikat do tego, jaki gotowa jest przyjąć dziś polska klasa średnia - – a uważa się za nią 76% 76 proc. Polaków - – i wczorajsi beneficjenci polityki gospodarczej PiS.

± Oni uzyskali poziom konsumpcji, zadowolenia z życia, bezpieczeństwa majątkowego - – ale i tanich świadczonych przez migrantów usług oraz wygód internetowych zakupów i życia na kredyt - ze – że nie chcą słuchać o tym, że coś ma się w Polsce zmienić. Chcą się dobrze bawić, mieć ciastko (tanie usługi, towary i wygody) i zjeść ciastko (pozbyć się imigrantów, zerwać z tania praca, tanią pracą, a przy tym podnosić płace Polakom, obniżać podatki i nie podnosić wieku emerytalnego). emerytalnego), brać środki z UE i zerwać z polityką UE zarazem. Chcą bezpiecznej Polski, ale nie szkoleń wojskowych i pomocy Ukrainie. I tak dalej. I jeszcze polityka, który im to wszystko obieca.

± Rokita, Andrzejczak i Morawiecki zgodzili się, że polityka potrzebuje dziś w Polsce więcej powagi. Pewnie i zgodziłby się z tym niejeden komentujący. Mateusz Morawiecki ma “wajb” „wajb” kujona. Jego najsłabszą stroną są infantylne i zaczepne formuły, do których zmusza internet i tiktok. TikTok.

± Dobrze czuje się w świecie liczb i systemowych zależności, gorzej idzie mu opowiadanie kołysanek i żartów. Ma - – co akurat dziennikarze wiedzą - – wielką erudycję historyczną, którą musi raczej ukrywać ze względów kampanii niż z niej korzystać. Nie jest za to urodzonym komikiem, nie jest figurą ojcowsko-bratersk, ojcowsko-braterską, nie jest tez też hipnotyzerem z głębin algorytmu. Dlatego może z prawicą drzemki przegrać - – bo Polacy wcale niekoniecznie chcą się obudzić.