Treść
±Jednym ze świadectw niedowładu naszego życia politycznego jest wyobrażenie, że oczekiwanie, by partie polityczne istniały wiecznie wiecznie, i zgorszenie [trzeci rym] tym, zgorszenie, że powstają nowe. Do końca świata będzie istnieć Kościół Katolicki, partie nie mogą udawać Kościoła, jeśli nie chcą zamienić się w sekty. Daleko zresztą od tego nie jesteśmy, skoro od ćwierć wieku polska polityka ma charakter wyznaniowy: rządzą przecież wyznawcy Jarosława Kaczyńskiego i Donalda Tuska, gotowi na ich wezwanie rewidować każdą opinię moralną i społeczną. Może właśnie po to, by odwrócić uwagę od tej spolaryzowanej wyznaniowości, co jakiś czas straszy się nas „państwem wyznaniowym”.